Vaarinstructeur in Heusden · de man achter De Bootjes van Verkade
Ik ben Ronald Verkade. Maar Kapitein Koek mag ook.
En iemand die op zijn dertiende ontdekte dat werken in een droogdok veel leuker was dan op school zitten. Daar dacht mijn school overigens anders over.
Ik vaar al bijna mijn hele leven. Van kleine motorbootjes tot luxe jachten in Monaco. Van matroos tot kapitein. En tegenwoordig vind ik het misschien nog wel het mooiste om iemand anders achter het roer te zetten.
Ik word niet blij van laten zien hoe goed ík kan varen. Ik word blij wanneer iemand ontdekt dat hij het zelf kan.
Maar voordat ik je daar meer over vertel… eerst even terug naar het begin.
Het begon in een droogdok
Andere jongens vergaten hun huiswerk. Ik vergat mijn examen.
Mijn vader en moeder hadden vroeger een boot, dus het water was me niet vreemd. Maar toen ik dertien was, kwam ik terecht bij een bunkerstation. Een tankstation voor boten, een watersportwinkel en een droogdok. Voor een jongen die gek was op boten natuurlijk een prachtige plek.
Ik mocht overal meehelpen. In de winkel, op de tanksteiger. Maar het liefst stond ik in het droogdok, waar boten uit het water werden gehaald. Geschuurd, geschilderd, gerepareerd.
Zo graag zelfs dat ik een keer helemaal vergat dat ik naar school moest voor een examen. Ik was gewoon aan het werk. Niet omdat iemand me verplichtte, maar omdat ik het prachtig vond.
De tanksteiger werd mijn vaarschool
Duizenden boten. Duizenden manoeuvres. En soms een heleboel geschreeuw.
Op die tanksteiger kwamen voortdurend boten aanleggen. Kleine bootjes en grote motorjachten. Staal en polyester. Eén motor, twee motoren. Met en zonder boegschroef. En iedere schipper had zijn eigen manier van aanmeren.
De een
Kwam rustig aanvaren. Klein tikje achteruit. Landvast eromheen. Klaar.
De ander
Kwam binnen alsof hij de laatste pont moest halen. Gas erop, achteruit, weer vooruit. Iemand op het voordek die begon te roepen.
En ondertussen stond ik te kijken. Want van kijken hoe het níét moet, kun je ontzettend veel leren. Ik zag wat de wind deed, hoe verschillende boten reageerden, en waarom de ene schipper rustig bleef terwijl de ander steeds harder ging werken en zijn boot steeds minder deed wat hij wilde. Achter iedere manoeuvre zit een reden. Als je die begrijpt, wordt varen een stuk makkelijker.
En ik mocht zelf ook varen
Bij het bunkerstation haalde ik regelmatig boten op uit de jachthaven voor het droogdok, en bracht ik ze daarna weer terug. Dus ik voer met van alles: van kleine motorbootjes tot grote stalen motorjachten. Met één motor, twee motoren en zelfs schottelbesturing. Juist door al die verschillende schepen leerde ik hoe anders een boot kan reageren.
Een goede schipper kent niet alleen zijn boot. Hij begrijpt wat zijn boot doet.
Van matroos tot kapitein
Ik begon met de landvasten. En eindigde achter het roer.
Later ging ik werken bij een rondvaartbedrijf. Ik begon als matroos: landvasten vastmaken, gasten helpen, zorgen dat alles aan boord goed verliep. En ondertussen bleef ik kijken naar de kapiteins. Hoe manoeuvreerden zij? Wat deden ze bij wind? Waarom deed de ene kapitein iets anders dan de andere?
Langzaam groeide ik door, tot ik zelf achter het roer stond. Met passagiers aan boord die gewoon een gezellige vaartocht wilden, en het liefst niet bij iedere steiger hun koffie over hun broek kregen. Dan leer je wel rustig manoeuvreren. Want een goede kapitein zorgt niet alleen dat de boot netjes aankomt, maar ook dat de mensen aan boord zich prettig voelen.
Van de rondvaartboot naar Monaco
Een van de bijzonderste momenten uit mijn vaarleven was de Monaco Yacht Show. Daar mocht ik varen met een jacht van Bekkers Yachts. We brachten gasten naar de grote superjachten die er lagen. Mensen die kwamen kijken of zo’n schip misschien iets voor hen was. Om te kopen. Ja, om te kopen. Niet om er een middagje mee te varen.
En ik voer ertussen, tussen al die miljoenenjachten. Ik deed daar wat ik al sinds mijn dertiende zo graag deed: varen. Alleen waren de boten inmiddels een klein beetje groter geworden. En de prijskaartjes ook.
Oude liefde roest niet
Oude liefde roest niet. Al doet het staal soms wel een poging.
In de loop der jaren heb ik verschillende eigen boten gehad. Opgeknapt, mee gevaren en weer verkocht. Want ik vind het niet alleen leuk om een boot te besturen. Ik vind het minstens zo mooi om eraan te werken, te ontdekken hoe alles in elkaar zit en te genieten van het resultaat. Al duurt dat resultaat bij mij soms iets langer dan gepland.
Ik heb bijvoorbeeld al zo’n twintig jaar mijn eigen stalen motorjacht: Ronassis. Een schip van ruim twaalf meter. En geloof me, daar ben ik nog lang niet op uitgeklust.
Een oude boot heeft karakter. Een verhaal. En meestal ergens nog een stukje roest dat je de vorige keer over het hoofd hebt gezien.
Tegenwoordig geef ik het roer liever uit handen
Het mooiste moment? Wanneer iemand mij niet meer nodig heeft.
Na al die jaren vind ik het misschien nog wel het mooiste om iemand anders achter het roer te zetten. Iemand die nog nooit zelf een motorboot heeft bestuurd. Of iemand die al jaren een boot heeft, maar bij het aanmeren nog steeds klotsende oksels krijgt.
Dan stappen we samen op mijn Doerak, VerCaatje. Geen boegschroef, geen joystick. Gewoon een stalen motorboot waarop je leert wat een roer, schroef en motor doen. We oefenen, kijken, proberen en soms nog een keer. Totdat iemand niet meer vraagt “Ronald, wat moet ik doen?”, maar zelf begint te kijken. Naar de wind, de steiger, de beweging van de boot.
“Hé… ik heb hem!”
Daar word ik dus blij van. Want ik wil niet dat je na afloop denkt: “Wat kan die Ronald toch goed varen.” Ik wil dat je denkt: “Verrek… ik kan dit zelf!”
Bekijk mijn vaarlessen
Het mooiste compliment kwam zes jaar later
Mijn vaarlessen worden tegenwoordig tweedehands doorverkocht.
Een jaar of zes geleden gaf ik twee mensen vaarles. Ze hadden nog nooit een eigen boot gehad. Na de lessen kochten ze een motorboot, zonder boegschroef, en daar hebben ze zes jaar heerlijk mee rondgevaren.
Onlangs verkochten ze hun boot. De nieuwe eigenaar vond het alleen jammer dat er geen boegschroef op zat. Toen zei de verkoper:
“Als jij deze boot koopt, krijg je van mij een vaarles cadeau.”
Bij mij. Zes jaar nadat ze zelf hadden leren varen. En het wordt nog leuker: diezelfde mensen willen nu een groter stalen schip van zo’n dertien meter kopen. En ze vroegen alweer: “Ronald, ga jij straks met ons mee om die nieuwe boot te leren kennen?” Natuurlijk!
Dan weet ik dat ze al die jaren iets hebben gehad aan wat we samen geoefend hebben. En dat ze het vertrouwen dat ze zelf kregen, nu aan iemand anders gunnen. Dat vind ik misschien nog wel mooier dan een goede recensie.
